بیست و نهم اردیبهشت دو هزار و پانصد و شصت و هفت شاهنشاهی

        سخنان اخیر پرزیدنت بوش در آستانه سفرش به منطقه،اگرچه چندان تازه نبوده -و پیش تر نیزخطرات وجود رژیم مرگبار اسلامی را گوشزد و تاکیدکرده بود تکلیف جمهوری وقت ایران باید به زودی مشخص شود-اما با توجه به اوضاع اخیر جهان و تقریبن انزجار تمام ملل و دولت ها نسبت به رژیم حاکم بر ایران، اظهارات اخیر آقای بوش می تواند تهدیدی جدی برای حمله نظامی امریکا و اسراییل به ایران باشد.

پرزیدنت جورج دبلیو بوش ریاست جمهوری شصت و دو ساله امریکا،در بخشی از سخنانش صراحتن گفت:"رژیم ایران ٬مرکز بسیاری از مشکلات درخاورمیانه است" و با تاکید یادآور شد:"رژیم ایران و سوریه، دو مانع مهم بر سر راه صلح و ثبات در خاورمیانه هستند".

اگر بخواهیم معقولانه و منصفانه قضاوت کنیم ،بی تردید آقای بوش یکسری واضحات را تصریح کرده است.بر چه کسی امروز نهان است که جمهوری منفور و کینه افروز اسلامی،آتش جنگ را در نقطه به نقطه خاورمیانه برافروخته ساخته است.این نظام نامشروع با تاخت و تاز بین المللی اش ننگ تروریسم ایدئولوژیک خود را حتا به فرانسه،ایالات متحده ،امریکای لاتین ،هلند،آلمان و...بسیاری از ممالک دنیا آشکار کرده و با قربانی گرفتن از بسیاری انسان ها،باعث نفرت ملل جهان از ایران و ایرانی شده است.دنیا و بسیاری از مردمانش چندان از محدودیت ها و محرومیت های ملت شریف ایران و در عین حال حس غضب شان نسبت به حکومت تحمیلی اسلامی ٬باخبر و آگاه نیستند و نمی دانند اکثریت قاطع مردم کشورمان از سایه شوم و پلید اسلام گرایان جائر بر سر میهن شان بیزار هستند و پیوسته برای نجات وطن از دست اهریمنان در تلاشند.این واقعیت تلخی است که بیشتر ملت ها و حکام دنیا،مردم ایران و حاکمین نامردم اش را به یک چوب می رانند و تمایزی میان این دو نمی توانند قایل شوند.

اگرچه در اهمیت تمامیت ارضی میهن مان ایران شکی نداریم و مرگ هر ایرانی-بر اثر وقوع جنگی که دیگر بسیار نزدیک به نظر می رسد-تاسف آور و دردناک است اما گذشته از این مساله بد نیست کمی واقع بین باشیم.ایران ما به زودی مورد حمله نظامی قرار خواهد گرفت و این تنها ثمرسکوت چندین و چند ساله ما در برابر وقاحت حاکمین دجالی است که بر سرموطن ما آوار شدند.جنگی که رخ خواهد داد عقبات اشتباه جانکاه و غیرقابل گذشتی است که سی سال پیش مرتکب آن شدیم و با راندن پدر،سرور و صاحب مان آریامهرفقید و نمک ناشناسی مان درحق ایشان و سپستر این همه سال اهمال و کوتاهی مان در امر مبارزه و درحالیکه جانشین و میراث دار آریامهر٬ذات اقدس همایونی اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی پیگیرانه و بی لحظه یی درنگ ٬درصحنه بلاانکار نبرد قرار داشته و پیام های مهرآمیزشان را در حمایت از مبارزین درون مرز و برون مرز ابلاغ می فرمودند- که هماره نیز چنین می کنند-بار دیگر در پیشگاه خاندان جلیل سلطنت همانان که معنای وزین حق و حقیقتند، کم فهمی و عدم فرمانبرداری و غیرت مان را ثابت کردیم تا مشخص شود هنوز از جفای سی سال پیش مان شرمنده و خجلت زده نیستیم. بله این جنگ سیاه عاقبت و در آینده یی بسیار نزدیک ایران ما را به ویرانه بدل خواهدساخت و بر خلاف تصور کج اندیشانی که فکر می کنندهمان شور بی خاصیت- که در اثنای جنگ ایران با عراق میان تنی از مردم وجود داشت- لاشه فرسوده یی از آن به اصطلاح شور"جنگ جنگ تا پیروزی" و "تنها ره سعادت، ایمان جهاد شهادت"امروز نیز قابل یافتن است حال آنکه آن حس و شور،یک دوپین را می ماند که به علت رخدادهای اوباش مابانه ی انقلابیون و در پیامدش جوخاصی که به طور موقت در میان برخی از مردم به وجود آمده و با بخشیدن یک انرژی کاذب و غیر واقعی ٬به شکلی مقطعی و گذرا آنان را به حفظ پایه های حکومت اسلامی شایق ساخته بود هرچند همان "جو زدگان" نیز امروز یا به کام مرگ رفته و یا از ژرفای نادانی و بلاهت خود پشیمان هستند.

     باید این را باور کنیم که حمله نظامی به ایران مساوی با نابودی ما و نابودی ایران ماست. بیاییم و درک کنیم فرصت برای نجات کشورمان بسیاراندک است و به قولی" یاتن رسد به جانان یا جان ز تن درآید"و در واقع یا ما میهن را آزاد کرده و با پس دادن آن به قدوم مبارک پادشاه مان ،ایران را به ساختارطبیعی و منطقی اش بازخواهیم گرداند و یا اینکه باز اجازه می دهیم عنان قدرت در دست حاکمان نالایق دین فروش بماند و آنقدر به این وضعیت شوم ادامه می دهیم تا به زودی کشور ما را با خاک یکسان کنند و از میهن محبوب مان چیزی باقی نگذارند.