سیزدهم امرداد دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی                                                                                                

چهل روز ازدرگذشت مهستی بانوی آوازایران می گذرد.بانویی که صدایش دریادهاجاودانه است .مهستی وهایده ٬دوگوهرتکرارنشدنی درموسیقی ایران بودند.دوخواهرکه درایران زاده شدند٬درایران پاگرفتندوهنربی بدیل خودرابه همه گان اثبات کردندودریغ ازبدروزگار ٬شرایط نابه سامان وطن ٬درسال پنجاه وهفت آن دو رادرکنارخیل عظیمی ازهنرمندان مجبوربه ترک میهن ساخت وبازدر دیارغربت همچنان صدای گرم شان ٬همدم لحظه های شادی وغم مان بود.هایده درسال شصت وهشت-درپی یک حمله قلبی- باما وداعی ابدی کردومهستی عزیز-باطی کردن یک بیماری جانکاه وطولانی -امسال.

وقتی خبرراشنیدم چندلحظه مات ماندم وسپس به یادآوردم هیچ چیزدرین دنیای مادی جاودانه نیست وسفر٬برپیشانی همه مانوشته شده است .مهستی ترانه های ماندگاربسیاری خوانده است وبیش ترشان راشنیده ایم ودرآرشیوخود٬درجایگاه زیباترین وماندنی ترین ترانه هانگهداری می کنیم .اماآخرین ترانه ی مهستی حکایتی دیگردارد: روزمیلاد رضا 

نهم آبان جنوب تهران                                    

  شادی مردم درهمه ایران

چراغونی چارراه مولوی                               

     روزمیلاد رضاپهلوی

رضاپهلوی ٬ بچه مولوی                             

     وارث تاج وتخت خسروی                                    

انتظارمون روزشاهی ته                              

      سرفرازیمون پادشاهی ته

شاهزاده ی صاحب بخت                             

      مبارکه این تاج وتخت

مونده سرامون بی کلاه                               

      برتن مون نمونده رخت

این ملت آزادی می خواد                             

       به جای غم شادی می خواد

کنارتو توشهرعشق                                    

       یه پارچه آبادی می خواد...

شگفتامهستی اسطوره ی صدای ایران ٬باخواندن این آهنگ وداع کرد٬آهنگی که پیشکشی به دربارشهریارایران اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی بودوافسوس مهستی رفت تاروزآزادی میهن وبازگشت پادشاه به ایران رانبیند.

مهستی درکنارهایده ٬ویگن٬ فرزین ٬دکترفریدون فرخ زاد و...درغربت به خاک سپرده شد:

این دل یاس است وروح یاسمین  

  این امانت راامین باش ای زمین.

چهلمین روزدرگذشت مهستی ٬هنرمندبزرگ معاصررانخست به خانم سحرفرزندبه جامانده اش وسپس به جامعه ی موسیقی ایران تسلیت می گوییم.روحش شادویادش گرامی باد.

هفتم امرداد دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی                                                                                                                                           

هشتم امردادماه برابربانخستین سال روزشهادت دانش جوی دلیرومیهن پرست ایران ٬جاودان یاد اکبرمحمدی است.همان که درزندان ستم اهریمن هفت سال خون جگرخوردو ازاندیشه وباورخویش سرمویی عدول نکرد.باوجودوضعیت بلاتکلیفی ونیازمبرم به درمان آسیب نخاعی -که براثرشکنجه ی آنان براوواردشده بود-هم چنان صبوربودوبرای سایرهم بندان خودچهره یی آرام ومهربان داشت .ازتاریخ هجدهم تیرماه دست به اعتصاب غذایی نامحدود زد.روز به روز٬رنجورتروضعیف ترمی شد. دوستانش که وی راتاسرحدجان دوست می داشتند٬ازاوخواستندازین اعتصاب دست بکشدامانپذیرفت. این اعتصاب جومبارزه رادرمحیط کوچک وغمبارزندان پرشورترساخته بودومزدوران که این رادیدنداکبرراخواستندوازوی پرسیدندخواسته اش چیست؟واکبرتنهاآزادی می خواست آزادی یی که گمشده وسالیانی ست ازدست رفته است. امانه٬ اوتنهاآزادی ازچهاردیواری دلگیر اوین رامی خواست نه چیزدیگر.چه قدرتحمل؟ دیگرکافی بود.مگربیان سخن حق تاچه حدتاوان دارد؟!آن هانپذیرفتندووقیحانه گفتند:(اگراین جامثل یک سگ جان بدهی کسی به خواست توعمل نخواهدکرد)واکبراعتصاب راادامه دادودیگرآب هم نخوردواین اعتصاب به صورت خشک ادامه یافت .شب آخر دچارحمله ی قلبی شدواورابه بهداری زندان بردنددرآن جااکبرباوجودوخامت حالش دارووسرم قبول نکردوکارکنان بهداری -غیرمتعهدانه-کسی راکه بایددربخش مراقبت های قلبی بستری می شدبه بندانتقال دادندکه حتایک آسپرین هم موجودنبود.اکبربدنش داغ شده بودازدیگران یک بطری آب سردخواست همه خوشحال شدندوگمان کردنداکبراعتصاب خودراخواهدشکست اکبربطری آب سردراگرفت وروی قلب خودگذاشت لحظاتی بعدبطری آب  داغ شده بود یکی ازدوستان وی گفت:اکبرجان بشکن اعتصابت را واکبرپاسخ داد:نه آن هابایدبدانندماانسانیم کرامت داریم و...ناگهان نبض شریان اومتوقف شددوستان سریعن وی رابه بهداری زندان منتقل کردنداماتلاش های آنان برای نجات جان اکبروشوک های وارده به اوبیهوده بودواکبرازمیان مارفت وبه خیل مبارزان راه آزادی پیوست. جوان شجاع وازجان گذشته یی که به خاطرهم میهنانش رنج بیست وچهارروزگرسنه گی وتشنه گی راتحمل کردوسرانجام جان رابه حقیقت آزادی تقدیم کرد.

این سال روزرانخست به آقای منوچهرمحمدی برادربزرگواراکبر ودانش جوی دلیرایران ٬سپس به مادروپدرفرزانه ی اکبر وهمین طورخانم نسرین محمدی خواهراکبر٬تسلیت عرض می کنیم .روحش شادویادش گرامی.