پیرامون سی ویکم اردیبهشت ودرواقع بحث راهپیمایی پنج روزه یی که درطی هفت ماه اخیرتوسط تنی ازبلاگرهاازجمله بنده مطرح شدپرسش های فراوانی وجوددارند.اکنون که تاپایان اردیبهشت امسال زمان زیادی نمانده ٬حس کردم بدنیست اگردراین باب توضیح مختصری دهم:

عزیزی ازدوستان فعال درعرصه وبلاگ های مبارز-که لینک ایشان نیزدرلیست پیوندهایم موجوداست-درحدودنیمه های آبان سال گذشته نظری رابرای من وتعدادی دیگرازدوستان ثبت کرد(من بعدن دریافتم که برای دوستان دیگرمان نیزاین نظررابه ثبت رسانده بودند).ایشان گفتندکه درچنین روزی قراراست تجمعی مهم درمیدان بیست وچهاراسفند(انقلاب)برگزارشود وبنابرگفته این دوست٬ ظاهرن جنبش نامبرده ازسوی اپوزیسیون نیزپشتیبانی می شود.به شخصه همواره معتقدبوده وخواهم بودکه هراقدامی اگرچه کوچک، اماکوچک نیست ومی تواندسرمنشاقیام های بزرگ باشد.این اصلی است که نه تنهابنده حقیربلکه تئوریسین هاونظریه پردازان جنبش های مبارزاتی وسیاسی بااین اصل همسووموافق هستند.من برحسن نیت این دوست مهرتاییدزدم-ضمن اینکه تااین لحظه رویدادی پیشامدنکرده تانظرم رانسبت به ایشان برگرداند-ودرپای پست هایم پس ازآن اشاره یی به این راهپیمایی ودرواقع اعتراض می نمودم ودریاهونیزpmهایی دراین خصوص برای یاران ارسال می کردم.درخواست من ازاین ایرانیار٬تنهایک موردبودوآن هم ارایه سندی که پشتیبانی اپوزیسیون راازاین جنبش مسجل وروشن سازد.برای چنین درخواستی دو دلیل مهم داشتم:

نخست دوستان بسیاری پیوسته پرسش شان این بودکه آیااین جنبش ازسوی هیچ نهادی حمایت می شود؟واگرمی شودازسوی کدام نهادوبه چه شکل وصورتی این پشتیبانی وحمایت انجام می شود؟بایدبگویم سوال عزیزان صددرصدمنطقی بود.

دومین دلیل من، که به نظرم ازدلیل نخست به مراتب مهم تربودبحث امنیت آن تعدادازمبارزینی ست که مایلند دراین تجمع حضوریابند(وصرف نظرازمقدس بودن روح هرقیامی که برضداین رژیم ستمکاربرخیزد)امنیت شرکت کننده گان چه در بدوشرکت وچه پس ازآن مهم ترین مساله است.تلخ است وشایدتلخ ترازاین نباشدکه عده یی ازبهترین دوستان مبارز-که غالبن وبلاگ نویسان وکاربران سایت های سیاسی ومبارزهستند-اسیرچنگال دژخیمان شوند.فریادبرآوردن درخیابان هاوسینه سپرکردن دربرابرنظامی که اثبات کرده درشرایط لازم به یک طفل شیرخواره هم رحم نمی کندوپشیزی برای آسایش وجان ملت ارزشی قایل نیست ٬بایدبابرنامه ریزی دقیق وهمچنین "حمایت جانبی" جلوبرود.

من بااین دوست گرامی بحث هایی طولانی ومتوالی داشتم وپافشاری جدی ومحکمی برای ارایه مدرکی شفاف مبنی برحمایت اپوزیسیون وجنبش های برون مرزی وایشان این مهم راسرسری گرفته ودرنهایت به من گفتندکه آیاحتمن بایدحمایتی وجودداشته باشد؟وآیاماخودمان نبایدحرکتی کنیم؟به وی گفتم وتاکیدکردم بااختاپوس خطرناکی ماننداین رژیم بایدبا دوشیوه "محتاطانه "و"قاطعانه"برخوردداشت.تصوروپندارغلطی که برای برخی پیش می آیدتلاش برای قیاس کودتای وحشیانه پنجاه وهفت باامروزایران است واعتقادآنان این است که به اصطلاح انقلاب57 موفق بودزیرابی پرواصورت گرفت.لازم است تفاوت عمده ایران دیروزوامروزرادر دوموردخلاصه کنم:

الف:انقلاب57راقشراوباش ولاابالی جامعه رقم زدندحال آنکه جنبشی مانندسی ویکم اردیبهشت راقراراست قشراندیشمندوآگاه واهل مطالعه به ثمررسانندوازآنجاکه گوهروشخصیت انسانی آنان بااینان تفاوتی بسیاردارددرنتیجه حرکت یکسانی انتظارنمی رود.آرشیوهای برجای مانده ازآن انقلاب سیاه مملوازانفجار،خشونت، شکستن شیشه هاوخون است.همین خودبرای وضوح ذات بی اصل ونسب آن انقلابیون!کافی است.

ب:انقلاب پنجاه وهفت چیزی فراترازیک حمایت یاپشتیبانی راباخودداشت وآنهم یک رهبرسرسپرده ومزدوربیگانه به نام روح الله خمینی که اعتمادبه نفس حاصل ازاتکای وی بردولت های خارجی ٬درتوده های پست جامعه تولیدبی پروایی می کردتاسرانجام بتوانندباپاره کردن مرزانسانیت وشرف٬ یک نهضت غیرمردمی راجایگزین یک حکومت اصیل وملی کنند.

آنچه همیشه تکیه کلام معبود وشهریارایران بوده" نافرمانی مدنی" است واینکه برای حضرتش مهم ترین اصل٬امنیت وتامین جانی مبارزین درون مرز وملت بیگناه ودربندافتاده ی داخل ایران می باشد .کمترین نیزبه پیروی ازاندیشه وآرمان والای ذات مبارک  اعلاحضرت معتقدهستم جنبش های نرم وبدون خشونت وخونریزی همیشه ثمربخش تربوده اند.آیافراهم نمودن مسیری که باکمترین خسارت منجربه براندازی این رژیم باشدوبه نوعی فرسوده ساختن ریشه های اینان نتیجه بیشتری داردیایک تظاهرات بدون برنامه ودرآخربه محبس افتادن عده یی ازدوستان وایجادتشکل هاوانجام راهپیمایی های دیگربرای آزادکردن دوستانی که به علت یک جنبش فاقدبرنامه ریزی گرفتاربندمنحوس 209(شکنجه گاه یاران مان)شده اند؟

هرچندتعداددیگری ازیاران نیزازبدو امر٬ برای این جنبش تبلیغ کرده اند-من نیزکمابیش همین کاررامی کنم-اماحس کردم یک وظیفه )یاشایدبهتراست نامش راغیرت بگذارم ٬غیرتی که روی همرزمانم دارم( وادارم ساخت این مطلب رابنویسم وشرکت یاعدم شرکت درسی ویکم اردیبهشت وهمانندهای آن برعهده خِرَد وتوان تصمیم گیری تک تک دوستان است.

به امیدپیروزی یکایک ملت ایران ٬درهرکسوت٬ هرزمان وهرمکان ،درکارزاربااهریمنان دیوسیرت ودین فروش.